|
რაა სიცოცხლე მთისა არწივის, თუ კი ვერ ხმარობს თავის ამაყ ფრთებს!.. ზღვისა ტალღები უიალქანო ნავსა დაამტვრევს, გაატიალებს…
თუ არ უდაბნო მუნჯი და ვრცელი. სული სიმშვიდეს ვერ ეგუება, სურს სიყვარულის დრტვინვა, ნაღველი...
ვარსკვლავებისა ცეცხლის ნიაღვარს, კვლავ დაუბრუნე სულს სიყვარული, სიყვარულითვე ოდესღაც დამწვარს.
ჩემი სიგიჟე, ბავშობის ბოდვა, სული სამოთხეს რომ შეხაროდა, როს წმიდა იყო, წმიდა თვით ცოდვა!.. |
| პოეზიის გვერდი • • • |


