|
ძღვნად ს. აბაშელს
ღამეა, ღამე. კოლხეთის მთები, როგორც გეტერა, სდგანან ტიტვლები. მწუხრის ნიავი ვნებიან ზღაპარს ეჩურჩულება მძინარე მთაბარს.
სიჩუმე სტირის ამ ნათელ ღამეს. სულმა, ვით გასძლოს, რომ არ იტიროს, რა მოიგონებს წარსულ სიამეს!..
ჩემ სიყვარულს რომ ურწევდა აკვანს, ისევ შემცქერის სევდით თვალებში და წარსულ დღეთა მომითხრობს ამბავს.
დაჭრილ გედივით დაჰყივის წარსულს. სურს, საფლავიდან გამოუძახოს ადრე დამარხულ გრძნობის გაზაფხულს.
გამეორება არაფრის უყვარს. დავიწყებია, რომ სატრფოს ალერსს აწი სატანაც ვერ განაახლებს.
ჩემ სიყვარულს რომ ურწევდა აკვანს. ისევ შემცქერის სევდით თვალებში და წარსულ დღეთა მომითხრობს ამბავს… |
| პოეზიის გვერდი • • • |


