|
რა ამაოდ გუგუნებს წუთისოფლის დარდება: ქარო, რამ გადაგრია, ზღვაო, რა გემართება?
ფითრდებიან ბინდები, სულო, ნუ დაეცემი, გულო, ნუ შეშინდები.
მოდის შიში შორევი, რა ამაოდ ირევა წუთისოფლის მორევი.
ქაოსს ჩამოეკონა - შენ კი ეს გაზაფხული ისევ შენი გეგონა.
ფიქრი სულს ეზიდება... რა ამაოდ გვაბრმავებს წუთისოფლის დიდება.
ჩქარი გამოელვებით, რა უბრალოდ იღლები წუთისოფლის ღელვებით. |


