|
ქუჩაში გავალ, რომ თვალებმა დალიონ წყალი. გავალ თუ არა, მყის იკლავენ წყურვილს თვალები; დედაქალაქში ზედმეტია ქათქათი მთვარის - ქუჩებს სინათლედ ჰყოფნის შუქი ჩვენი ქალების.
(მე, რა თქმა უნდა, არ შემშვენის ასეთი რამე). - შენთვის ლეილა! - შენთვის ლამრი! - შენთვის ნანული! - ვინ იცის, თეთრად გათენდება რამდენი ღამე.
თქვენ კი... ვითომცდა არაფერი, კისკისებთ ლაღად… რამდენ ყმაწვილკაცს აწერინებს, ვინ იცის, ლექსებს თქვენი სილამაზე ახლა.
რაც მართალია, მართალია - სიცოცხლე მიყვარს; კარგია ქუჩა, მზე კარგია, კარგია დილა, ეს ყველაფერი თუ არ გიყვარს, რა ხარ და ვინ ხარ!
ყველამ დიდხანს იცოცხლოთ მინდა! მაგრამ ყველაზე უფრო მიყვარს მე თქვენში ერთი! იგი ჩემს თვალწინ შუქივით იდგა, ამ ლექსს რომ ვწერდი.
და, რაც ყველაზე მთავარია, მე მიყვარს იგი. |


