|
გოლიათი ოლია მგონი, დიდი გნომია. არა, არა, რის გნომი, თავი ტროლი ჰგონია!
ფაფას ურევს ცხვირით, თმას ივარცხნის ზღარბებით, ძილისწინ და დილით.
უგებს ცხრა ხელ ბილიარდს. ორი დიდი ყური და ცხრა ჭიანი კბილი აქვს.
ტროლის სახლიც აქვეა. გთხოვთ, ნუ მკითხავთ, არ მახსოვს, იმათ მშობლებს რა ჰქვიათ.
ცხვირსახოცებს მუჭში კუჭავს. თამაშობენ და ართობენ მგლის ლეკვებს და ბელებს.
როგორც წითელ ბერეტს. კვნეტენ გირჩებს მიწიანს, ლექსები არ იციან.
იქვე ახლოს, ტროლის სახლში. გნომს გემრიელ სადილს აჭმევს, განა თხუნელების კანჭებს?!
მიწავაშლის ღვეძელს, მუხლუხოს ტკბილ ჩახოხბილს, ნარნაირ კერძებს.
ეხმარება ტროლის მშობლებს, განა ტირის?! ობოლია, შეიფარეს,
როცა წყალი იყინება, დადის მოთხუპნული ცხვირით.
სახლში თბილა, გარეთ თოვს. იცის თავის საქმე ტილმა, მარდად დახტის, განა ძინავს?
დებს ლამაზად, ზარმაცს არ ჰგავს. ტილიც არის ტროლის ტოლა. - ქვაბში რა დუღს? - ხვლიკის ტოლმა.
სწრაფად მოვყვეთ, იქ რაც ხდება: ტროლის ტოლმა ტილმა ტოლმა ტორით გაყო ტოლად-სწორად, მოიქნიეს ყბა და სანსლეს ამოჭამეს ქვაბი სავსე.
მერე რა თუ იყო ძველი?! წიწვის ჩაიც ახრუპუნეს, კარამელიც ლოკეს ბევრი.
ყოჩაღ! - აუწია ცერიც. იქვე იჯდა, ჰამაკს ქსოვდა ბაბუს ზურგზე ბაბუს წვერით.
ფშვენდა მშვიდად, ეძინა. ეგ სად მოხდა? - ტურის კუდზე! ტყუილების ბარდიბურდზე. |


