|
ამ პატარა სახლში ზამთარს გაატარებს ზღარბი მართა. ზამთარს თურმე ძილში გალევს, არც შეჭამს და არც წყალს დალევს.
აძგერდება მართას გული, გაიღვიძებს, თვალს გაახელს დაინახავს ლამაზ ბაღებს:
გადაიცვამს ეკლის პერანგს, წამოხტება და შესძახებს: "ძილს ღვიძილი სჯობსო ბევრად!"
ისადილებს, თავს გაირთობს. ივლის, ივლის, ჩუმად, ნელა ჩვენი ზღარბი, ბურთისხელა.
ყველას მოიკითხავს, ნახავს. ზაფხული რომ მოვა, მწიფე, გამოაცხობს ხილის ბლითებს.
მშვიდად, არ დააფრთხობს ბავშვებს. მერე შემოდგომაც მოვა, მართა იტყვის: ძილის დროა!
სუსხი ძილსაც სწრფად მოგვრის. „ტკბილი ძილი ჩვენც და თქვენცო!“ - ზღარბუკებმა ასე თქვესო! |


