|
იყო ასეთი დღეებიც, მახსოვს, მზეს ამოყავდი და დარდს მიტკბობდი, სულში ყვაოდა გვირილებით და ყაყაჩოებით სავსე მინდორი.
ვიყავი ჩემში და შენში ერთად, სიყვარული კი, სადღაც, ცის იქით ჭრელი ჩიტივით, ფრენდა და ფრენდა.
მაგრამ მხოლოდ შენ მყოფნიდი სახლად. ისე მშვენოდი მზის გულზე გაშლილს, როგორც ყანების ბიბინი - ნახნავს.
და გულს სხეულით ვეღარ ვფარავდი. ხვატით გათანგულ თიბათვის ძნებში მზეს შენი თმების ოქროს ვპარავდი. |


