|
და იყო სახლი, იყო მაგიდა, იყო თოვლივით ქათქათა სუფრა. და აღარასდროს აღარ წავიდა დღესასწაული მოსული სტუმრად. და გამოებნენ მაგიდას თოკით. და იყო დედა - ქათქათა სუფრა და იყო მამა - სუფრაზე დოქი. როგორც სჩვევია ხალხმრავალ ბაქანს, და იყო დედა - თეთრი საყელო და იყო მამა - პერანგზე ლაქა. ისმოდა ლურჯი მონასტრის ზარი, დედა - გახსნილი ფართოდ ფანჯრები, მამა - ოთახში ორპირი ქარი. მიუახლოვდა სნეული სევდა, კედელზე გაჩნდა ღიმილი - მამა, ღიმილთან ცვილის სანთელი - დედა. |


