|
წავალ და მოვალ, შენ ვერც გაიგებ, სული სარკეში არ ირეკლება, ისევ ინდომეს აყვავილება ჩემი გვირგვინის ხმელმა ეკლებმა.
ხან - წვიმის წვეთი, ხან - ნისლის ქულა, არ შეიძლება, უსასრულობის მადლი არ იგრძნოს შენს გამო გულმა.
შენ ქვეშ მზეობს და მეუფებს სევდა. თითქოს, ჩვენ სხეულს ღმერთი ოდესღაც მიწით კი არა, ლაჟვარდით ზელდა.
რომელიც ცისთვის მინდოდა მეთქვა? ფიქრის ანეულს მზეკაბანივით დაუვლის ხოლმე ცის გულისფეთქვა.
ჩემი ცხადის და სიზმრის საყანეს, რა გაქვს ასეთი მადლი, ზეცაო, მიწას ვერაფრით რომ ვერ გაგყარეს,
რაში გეტევა ნათელი მზეთა და ხვაშიადი მარადისობის - სოფელი ზესთა. |


