კატეგორიები

წერილის გაგზავნა

lock პაროლის შეხსენება
ჯერ არ ხართ რეგისტრირებული?
უკვე ხართ რეგისტრირებული?
210 C
ოთხშაბათი, 18 ნოემბერი 2026 13:40

 

 

ვერც იმას იტყვი, დილააო.

დიდი ხნით ადრე იყო დილა და დაილია.

ახლა ის დროა,

ჩიტები რომ ნაგალობევს აყუჩებენ ბუდეებში გასაღვივებლად.

ფიქრს რომ მოიწევ - რომ გაღოჯავ დამშეული

და შედგები ბედისწერაზე.

აი, ვის აქვს სატრაბახო,

სინანულში ვინ უნდა იყოს!

მას ხომ სულ გლოვის ქორწილი ჰქონდა,

ლხინსა სტიროდა,

თავის თავსაც ვერ ემთხვეოდა,

სულ წინ იყო და

კუდში მოგვდევდა.

ზევსზე დიდია ბედისწერაო!

ქრისტეზე დიდიც!

ამირანმა რაღა უნდა სთქვას.

უმისობა არ დაწერილა.

მაინც ვბედავდით შეტოლებას:

"თითო გოჯით ვყოფილვართ თურმე ერთმანეთზე მეტიც, ნაკლებიც",

ძლიერიც, სუსტიც.

მე შენ გეტყვი, სანდალივით წაიძრობდი, ხრამში ისროდი,

ან ქვასავით დასწვდებოდი,

შარაგზაზე დაღერილ ძაღლს დააფეთებდი,

ყვავს დააფრთხობდი;

ან გაცვეთდი, გაიზრდებოდი და ბიძაშვილი

გაჩუქებდა გამონაცვალს დაუნანებლად.

არაო, არა!

ვერც სოფლის ბოლოს, მდინარეში მოისვრიდი კატის კნუტივით.

ვერც უსურმაგის სისხლით გასვრიდი, გაანელებდი.

თუ სახლი იყო ჩვენი - ყველას დამპურებელი,

ან თუ სამშობლო,

სათოფურები თავუკუღმა ნეტა ვინღა შემოუშენა?

რა ყეყეჩია, კაცი, ვინაც ომს განიზრახავს,

რა ბრძენია ერთგული და მორჩილი შენი,

ჰე, ბედისწერავ,

ზევსზე დიდო, ქრისტეზეც დიდო,

ვინ მოგცა ძალა,

ასე ზურგით სამყარო ზიდო და არ მოგბეზრდეს

ხეტიალი, ცირკივით, გზებზე.

არც დრო ითვალო, არც სიხარული, არც დარდი სხვებზე.

სად იბანები, სისხლიანი შენი ხელები მთებზე რომ მოჰქუხს,

და ვარსკვლავებად ანთია ცაზე,

რას გვიპირებ ადამიანებს, რას გვემართლები,

რით ვეღარ დაგვთმე, ვერ მოგვიყირჭე,

ვერ ისწავლე ჩვენიანობა?

მაგრამ ეგ გზები, თემ-შარები და ბილიკები,

ჩვენი საბრალო ზურგებია, ჩვენი მხრებია.

როგორ შესძელი, ასე სუფთად გვეტარებინე,

ფეხის თითიც არ დაგსვროდა ჟამთა წუთხეში,

ნაპატივებს გლოცავთ, გენდობით.

ხედავ, რას გვიგავს შენი ტარებით ბებერი ზურგი,

მაგრამ არასდროს დაგვიგდიხარ.

გაჩენის დღიდან ერთგულება ვიცით ისეთი,

თანამებრძოლის მხრით ტარება სამშვიდობომდე ჩვენი წესია.

ბოლოს მკლავებად გამოგვეზარდე, ფრთებად შეგვესხი,

ჩაგვიგუბდი სისხლში სიმღერად,

თვალის სევდად შემოგვეშუქე,

საქმედ გვექეცი, იმედადაც!

მაგრამ ჩვენსავით შენც გაილიე,

საბელსღა გავს შენი ორი გამხდარი მკლავი,

ზურგიდან მკერდზე გადმოღოღდი ახლა ჩვილივით,

დაიღალე, შუბლი მოგვადე გულებზე და

ყელზე გვკიდიხარ.

ნაკურთხი წყლით გიგრილებთ ტუჩებს,

მაგრამ როდემდე უნდა გატაროთ,

ზევსზე დიდო, ქრისტეზე დიდო?

ჩვენ ხომ ძალიან პატარები ვართ,

დავიღალეთ, დაგვიბერდა ძალა მკლავებში.

ცაც ისე ახლოს ჩამოგვიჯდა, შემოგვეჩვია,

რომ ცოტა გზარა დაგვრჩა ალბათ მამის სახლამდე,

იქ კი, იცოდე, იმოდენა საქმე მოგველის,

ვიღას ეცლება შენს საფერებლად,

იქ შიშიც არვის გადაჰყვება, რომ მოგიფრთხილდეს,

იქ ვერც გიცნობენ,

აანგელოზთა სამოსახლოა.

ნეტა ჩაყუჩდე ჩიტის ბუდეში,

აბა, სცადე, იქნებ ეტევი,

ადამიანი იქნებ არც ღირს ამდენ დევნად,

ამდენ თვალთვალად.

უერთმანეთოდ იქნებ, როგორმე, ბედსაც ვეწიოთ.

წამით მადროვე,

მგონი ქვიშა ჩამეყარა ხამლში, დავფერთხავ...

ვერც გავიგე, ამ მწვანიანზე როდის შევდექით?

ჰოდა, იმას გეუბნებოდი...

 

პოეზიის გვერდი   • • •   პოეზია - მარიამ წიკლაური  • • •   მარიამ წიკლაურის პოეზია

შეიძლება დაგაინტერესოთ

ოჩოპინტრე

გაგაგა



ფდფდფ

ოჩოპინდრე

₾
შეიძინეთ პაკეტი

მიიღეთ შეუზღუდავი წვდომა

ერთი კვირა
3 ლარი
ორი კვირა
5 ლარი
ერთ თვე
7 ლარი

დაამატეთ Aura.Ge

დააჭირეთ:   Share
აირჩიეთ:   Add to Home Screen