|
გინახავთ, როგორ ხედნიან ცხენებს, როგორ ადგამენ უნაგირს ფაშატს? რა "მშვენიერი" ლექსები ვწერე ჩემი "ლამაზი" მონობის ფასად.
თავისმართლება რომ იყო ლექსი, ისე დამქონდა ის უნაგირი, როგორც სამეფო სკიპტრა და კვერთხი.
სიტყვით ვაშენე საუფლო, რადგან იგი ცვილივით არ დნება მზეზე და მხრებზე ზეცის სიმაღლე ადგას.
თავისუფლების მშვენიერ რეფრენს და ვცდილობ ხოლმე, გარედან მონა, შიგნიდან მაინც რომ დავრჩე მეფედ!
რომ არსებობის ზეიმად მექცეს, ხუნდები ზარზე მეტად ხმიანობს და სულთათანად გვიგალობს ლექსებს.
რომ გავაპარე ზეცისკენ სული, მოჩვენებადაც არ დაგანებე მტკივანი გულის უსიზმრო რული
შემოაქუჩებს ლექსის ქარქარაკს, არმაღანივით წყალობად ვიღებ, რაც სხვამ უარყო და გადაყარა.
ჩემო ლამაზო დედაწიაღო, ნუ დაიმართებ ჭოჭოქს თვალებზე, კარგად მიმიხვდი, რასაც გიამბობ:
სულზე რომ მუდამ მადლად მეცხები, გამომიზამთრე შენს თბილ უბეში ფრთამოტეხილი ლექსის მერცხლები. |


