|
ყაყაჩოსფერად მეწვოდა ბაგე და ბროლს მაყრიდა მარტი შხეფებად, მე ვიცინოდი ხმამაღლა განგებ, რომ ჩემთვის ერთხელ შემოგეხედა.
ჩემსკენ სავალი გზები ჩარაზე, ვერც შემოდგომა მომიზარნიშე, ვერც გაზაფხული გამილამაზე.
ჟამმა თანდათან ფერი მიცვალა და ყველა კოცნა, რაც შენთვის მსურდა, სულ ჩემს ტუჩებზე გარდაიცვალა.
ხეთ ოქროსფერი თმები უთრთოდათ, და სხვის სახელი დაერქვა მერე ლექსებს, რომლებიც შენ გეკუთვნოდა. |
| პოეზიის გვერდი • • • |


