|
სულო, გითხარი რომ არაო იშალნენ წამწამთა ქოხები, შენ ცისარტყელავ და მარაო, ცად რომ დამიფინე ნოხები.
გლოვიან უდაბნოს გველისას, სულში კვლავ რად მიიპარები, არ სცნობ უარებას სთველისას.
გველო, ანგელოსურ თვალებით, დღითაც შენ გიგონებ, ღამეცა, მძულხარ და თან მევალალები! |


