|
სონეტი მანანასადმი
სევდიან ღამით მომაგონდა ღიმილი შენი და ოცნებათა განწირულ გზებს მიჰყვა ფიქრები. ვიცი, დღეიდან მწუხარებით შეიფიფქები, ჩაღამდებიან ეგ ღაწვები, იდუმალმშვენი.
ღამენათევარს შვების სხივი ნუ ჩაგიქრება, უფრო დიადი ბედისწერა განა იქნება, ოდეს უფალი სუფევს შენთან, სასწაულთმჩენი!
გრძნობათა შენთა საკმეველი უკმიე ხატებს, და როს დიდებით განიხვნება აღსავლის კარი, შეიწირავენ ლოცვას შენსას მოანდამატეს.
დაგიამდება ეგ ვაება და სიმძიმილი. |


