|
ოვანეს, ტკბილო! წყევაა ხანის. ჩამოსწყდი გულებს სავსე მტევანი. დღეს დაიწივლებს სირენა ვანის და აცრემლდება წმინდა სევანი. თეთრი გედივით გახდი ნათელი. თუ ჯვარაცმულ მამულს ჩამოხსნი კიდევ სათუთი ხელით არიმათელი! უანდერძებდი სამშობლოს ალბად: „გაგონდებოდეს საქართველოცა“. აყვავილებულს შენი ემბლემით: ოქროს ვერძები, დაკლულნი დანით, რომ მოგიტანოთ, როგორც ცრემლები. გულდათუთქული - ჩვილთა მფარველი. ოვანეს, ტკბილო! მიიკარ გულთან ჩემი ალკა და შალვა კარმელი... |


