|
საუკუნეში ერთხელ ქვეყანას მოევლინება წმინდანიანი - ცეცხლის მფრინველი, მთოველი ცოდვის და როგორც გველი - წვრილტანიანი.
საყდრის გალავანს, მგზავრი შორითი. და დააცხრება წვერმაღალ ნაძვებს, ვით მოწყვეტილი მეტეორიტი.
შეშფოთდებიან სულ წმინდანები. ისე იელვებს ხატებთან შუქი, ვით დამარცხებულ მტრის წინ დანები.
და გველეშაპიც მოუჭერს რკალებს. მარიამს შვილი ხელთ გავარდება და პეტრეს შიში ააკანკალებს.
გაიშვერს ხელებს ცხელ ლურსმანებით. გუმბათზე თვალი დაიხუჭება, შეშფოთებული გველურ ზმანებით.
თავს დაემხობა ცეცხლის სვეტები. ავი სახადით დასნეულდება და ჭკუას მოსწყვეტს კუპრის წვეთები.
და რიჟრაჟამდე სული ცდომილი არ მოსცილდება საყდრის გალავანს - დაუძლევი და მიუწვდომილი.
კივილით ღამეს გაეკიდება, ცეცხლის ნაკვერცხლებს დააყრის ხეებს და ტყეებს ცეცხლი წაეკიდება. |
| პოეზიის გვერდი • • • |


