|
მზეს დაობლებულს, სხივდანაწურავს კვლავ ჩასვენების დაუდგა რიგი. მწვანე მედუსა ზღვაში დასცურავს და თითქო ვინმეს დაეძებს იგი.
გემების სათუთ მფარველ მადონას, უსირინოზოთ მან ვეღარ გასძლოს, სხვა თავის გულში ვერ აბატონოს.
მას, მოციმციმეს დაუწყებს ბრძოლას, ვისთვის იქნება ეს წუთი ავი, ვინ გაიმარჯვებს, სპეტაკი, ბოლოს?
ნახევრათ ზევსი, ნახევრათ ქალი. მიმზიდველ მთვარეს ზღვა ეთარსება, უცხო დუმილის იშლება რკალი.
მტრები ერთმანეთს ჩუმად ხვდებიან და ორივენი ელვის სისწრაფით, როგორც აჩრდილნი იღუპებიან. |
| პოეზიის გვერდი • • • |


