|
ყვითელ ორპირში ყანჩების კვალზე დადის პოეტი, შიშით, ციებით, ციების პოეტს ცრემლი აქვს თვალზედ, და შვილის აკვანს ავსებს იებით.
შენ ხარ მაისი - ტანიტ ტაბიძე; მაგრამ ორპირის ადონაისი ისევ ორპირის სტირის ნაპირზე.
ორი თვიანი შენი კბილებით, შენც გაიზრდები, შეგეცოდება უბედო გვარი მაყაშვილების.
როცა წიწამურს დაადგა თალხი და სამშობლოში გაგვიმამაცდა იმერეთიდან მოსული ხალხი.
არის წამება და ჩუმი ბედი: ტანიტ ორპირის მაღალ ყანჩებში დაცოცავ როგორც მსუქანი მტრედი.
მამა ბორანზე ფიქრობს ჰაფიზზე, მწვანე ცხენის წყლის ციებ-ცხელება შენც დაგასუსტებს ტანიტ ტაბიძე.
და დედის ცრემლი თვითმკვლელობაა, გაშინებს ლანდი ორპირი ღამის მაგრამ კახეთი შენთვის შობაა:
სტიროდეს დედა ფშანის ნაპირზე, მაშინ დალოცოს, ღმერთმა დაგფაროს, ღმერთმა დაიხსნას ტანიტ ტაბიძე. |
| პოეზიის გვერდი • • • |


