|
დილამ დაასწრო ჩასაფრებულ ფიქრის სიმარდეს, სიჩუმე ქვიშას ეფინება გამთბარ წუთებად; ხელისგულიდან სიო ძირს რომ გადამივარდეს, მწვანე ბალახში წივილივით დაფაცურდება!
ხის წვრილი წვერო დაემსგავსა ანთებულ ასანთს, ჯერ დაბურული ტყის წიაღი არ გამომთბარა და ფრინველების აფეთქება არ ისმის არსად!
ბალახში, ტყეში, ხმა ძვირფასი სიომ დაბანდა, იგი მდინარის გაშლილ სარკეს ეწკარუნება და მცურავ იხვებს უშხაპუნებს ხმები საფანტად.
მყვინთავებივით ფერდოებზე მუხები ჩანან, და ლურჯ ჰაერის ელვარება ისე სქელია, რომ დიდ მდინარეს ემატება ზეციურ ფშანად.
გამოწვეული სიხარული აღარ ნელდება: როცა მუშებმა დაუშინეს ყანებს თოხები და ნედლი მიწა გადმოგორდა ფართო ბელტებად. |
| პოეზიის გვერდი • • • |


