|
აღარ მინდა წერა ლექსის, დავიღალე, მიწევს წნევა. მე აღარ ვარ ოცდაექვსის - რაც მენება, ის მევნება... რატომ? რისთვის? მარტო სიტყვის? ყალბი სიტყვის? ტკბილი ბგერის? კოხტა რითმის? წყვეტა ნერვის? რისთვის, ვისთვის, ეს გავიგო, მეც სხვასავით რომ არ ვიყო: “სარკე ორთქლით დაიბინდა, შენ, ხომ სუნთქავ - რაღა გინდა.“ რა მინდა და, ლექსის წერა, წნევა, ბორგვა, გრძნობა წმინდა...
ერთს ვამბობ და სულ სხვა მინდა. |
| პოეზიის გვერდი • • • |


