|
როდესაც, მთვარის მცირედი ვერცხლიც, წააგავს ლამფის შუშის ნამსხვრევებს, შენ ელოდები სხივების მეჯლისს, ფშანებს რომ ცისკრის ფერში გახვევენ...
ატმის ხესაც რომ მარჯნით დაფიფქავს, მაგრამ არ გინდა, რომ ჩასწვდე ტკივილს... ბალახის ტკივილს და მის საფიქრალს...
ფრთას სულ თავიდან გუბეს აჩვევენ... და ჩემს ტკივილსაც თუ ვერ მიხვდები... თუ ვერ მიხვდები.. - ნუ შემაჩვენებ...
მე მქვია სიტყვა, რომელსაც ეძებ... ჩიტმა რომ ფრთების ფორმით გაშალა, მაგრამ მპოულობ ეკლიან ძეძვზეც, ანდა ხავსიან ყორის ნაშალთან... |


