|
როს შევსცქერ მთიდან მომდინარ წყაროს, ოდეს თრთის, ლაღობს წმინდა, ანკარა, იმ წუთში მხოლოდ შენ მაგონდები, - სულით უმანკოვ, ბავშვო პატარა!
ვხედავ ბუნება ხარობს, დამტკბარა, მაშინაც მხოლოდ შენ მაგონდები, ქვეყნის ნუგეშო, - ჩემო პატარა!
უმანკო გრძნობით ახარებ ყველას; მომავლის სხივათ ბრწყინავ, ციმციმებ, სამშობლო შენგან მოელის შველას.
ნაყოფიერათ ვინც გაატარა!.. აღივსე სწავლით, რომ გაამართლო ქვეყნის იმედი - ჩემო პატარა! |


