წლები და წლები... თეთრი ლაქა ჩემი ცხოვრების

(წარსულთან კარგად ჩააბარა დანტემ გამოცდა) -

თითქოს არავის ველოდები და მაინც მოცდა

მიხდება მუდამ უცნაური სურვილის ნებით.

ჩაკარგული ვარ თავის თავში; სულს კი სავსებით

ვერ ვგრძნობ სხეულში თუ გადაყვა უაზრო ლოცვას.

გაწვდილი ხელი ჰაერშივე კრძალავდა მოსვლას -

ოღონდაც, მიდი-მოდიოდნენ უშენოდ სხვები.

მესმოდა ექო... და მისამართს ვეძებდი სხვაგან -

არ მისცემოდა რეალური სახე ამ საგანს

და რომ გეკითხათ - ვერ გეტყოდით, მაინც რა მსურდა...

რატომ ვაძლევდი მნიშვნელობას ხანგრძლივ მოლოდინს,

როცა იმედი სამუდამოდ დარჩა წარსულთან

და ოცნებაში ბრწყინავდა ვით საფლავის ლოდი.